Wolkenluchten: I see faces

“Welk dier zie je ?”, vroeg mijn vader , toen we naar de lucht keken en de vormen van de wolken aan het bewonderen waren. Een schaap, daarna een hond en uiteindelijk zag ik ook nog een gezicht tevoorschijn komen. Wanneer je op de lucht gaat letten zie je de mooiste wollige vormen: tijdens het maken van foto’s verandert zo’n wolk ook vrij snel en wat hebben wij hier vaak een prachtige hemel boven ons. In de eerste instantie let ik op kleur, vormen en dan zie je ineens van alles: het werkt ook nog eens heel ontspannend. Vooral als je op je rug gaat liggen: heb je een paar duinen en strand bij de hand? Helemaal ideaal, want juist daar heb je die hele wonderschone beweging en harmonie van wolken en lucht. Uiteindelijk zie je het ene gezicht na het andere voorbij komen.

Nu ik regelmatig foto’s maak zie ik op het eerste gezicht nog geen gezicht: ik word door mijn geliefde vaak erop geattendeerd: “I see faces”, een term die vaak passeert in een bekende en uitstekende fotoapplicatie, Eyeem genaamd. Maar dat even terzijde: wat mij opvalt is dat het gezicht er al is, zelfs voordat ik de foto bewerk en sommige bewerk ik niet. Het gezicht kijkt mij opeens aan en daar is het,eyeemfiltered1425753769781C360_2015-03-23-10-28-15-468 alsof het zegt: “hier ben ik en ik zie jullie”. Observeren en leren. Leren op een bepaalde manier naar een foto en een gezicht te kijken en tegelijkertijd ook weer eenvoud: het is er al.

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Het verscholen rozijntje

Al op jonge leeftijd scheef ik verhaaltjes en sprookjes. Meestal kwamen er uiterst zielige personen in voor: van houthakkers in eenzame bossen of kindjes die zonder ook maar een stukje brood naar bed moesten. Ook bedacht ik een verhaal over een verscholen rozijntje: ik was een jaar of zeven en had een uitgebreide fantasie. Het verhaaltje moest gaan over een rozijn, die verscholen zat in een lekker vers brood en hij wou de wijde wereld ingaan. Het leven in zo’n brood vond hij veel te saai en er gebeurde nooit eens iets: ze werden veel te snel opgegeten door grote “reuzen” met enorme monden. Ik kan me herinneren dat ik het op de typemachine van mijn vader intikte en de bedoeling was dat het een heel lang verhaal zou worden:……..dat werd het niet, want ik werd ouder en schaamde mij ervoor. Net alsof mijn fantasierijke gedachten te groteske vormen aan begonnen te nemen? Ik groeide op in een warm nest en er waren af en toe de normale strubbelingen tussen ouders en groter wordende kinderen. Ook was er regelmatig iets aan de hand natuurlijk (ha ha, dat gebeurt bij een normaal gezin) ,maar warmte was er. Waarom dan toch die faalangst? Ik heb geen idee, al besef ik nu dat het een gevoel is, dat bij het kind zijn hoort: Bovendien merkte ik toen al op dat ik anders was dan de meeste kinderen op school. Sferen aan kunnen voelen: geuren goed kunnen ruiken en details waarnemen.  Het was mijn H.S.P: hooggevoelige persoonlijkheid, waardoor ik  fantasie nu in taal en illustratie of foto, vorm kan geven. Ik eet af en toe rozijnenbrood en heb nog geen beslissing gemaakt of ik krentenbrood lekkerder vind: denk wel vaak aan dat ene verscholen rozijntje, dat probeert om naar de oppervlakte te komen.

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Schrijven

Eindelijk is het zover: tijd maken om dagelijks te schrijven en een brij van woorden en zinnen lozen. De al veel langer in mijn brein broedende gedachten en beschrijvingen uiten: weergaloos van alles kwijt kunnen door me te uiten via het scherm of simpelweg op papier. Schrijven over een kind dat op een bankje in de snackbar zit te wachten op haar bestelling: de viool (in onze wijk een meisje met een viool zien is behoorlijk uniek!) staat in foedraal naast haar; ze is al naar les of orkest? geweest en wacht hongerig starend voor zich uit kijkend…..De vrouw in de bus met voortdurend de mobiel aan haar oor: haar rechteroor moet onderhand gigantisch rood geblakerd zijn van het krampachtige proberen te luisteren. Ze zegt bijna de hele reis “ach ja”, “okay”, of simpelweg “wat dan?”……..Het is voor haar een mogelijk boeiende conversatie, maar voor mij een regelrechte crime om zo een gesprek tijdens een bustochtje naar de stad aan te moeten horen. Met een enorme zucht van verlichting stap ik uit als zij er nog in zit: nu met een ietwat verhit hoofd de mobiel weer terugleggend in haar op de markt gescoorde tas.. En zo vervolg ik mijn weg.
Schrijven is het weergeven van passies, belevenissen of het gewone delen van de dagelijkse dingen en beslommeringen. En mijn scherm is geduldig: het wacht in alle stilte op mijn woordenvloed. Het weer is er inmiddels ook helemaal klaar voor: stormen woeden om het huis, regenbuien mogen hozen en bladeren vallen door de opkomende hardere wind ook makkelijk van de bomen af. Kortom: wat wil ik nog meer? Een aaneenschakeling van gedachten en ideeën in mijn hoofd en de leukste regels komen op in de winkel, op straat, of waar ik op dat moment ben. En dan wil ik een notitieboekje bij me hebben, juist dan heb ik het niet. Zo schreef wijlen Simon Carmiggelt: hij heeft een fantastisch oeuvre aan prachtige verhalen achtergelaten. In zijn Kronkels beschrijft hij wat hij ziet om zich heen en meemaakt met en rond mensen, dingen en dieren. Grandioos om zo te kunnen schrijven zoals hij dat deed.

Ik zal schrijven op mijn eigen manier en elke keer zal ik proberen de ander deelgenoot maken van mijn belevenissen. Mijn laptop is gewillig en zal me niet tegenhouden of storen.

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Oude foto of foto in oude stijl?

 

……Zo zit ik naar een oude foto te kijken, nu eindelijk een stukje schrijven in mijn blog. Inmiddels is het landschap hier omgetoverd in een prachtig besneeuwd iets en nu begint de zon ook nog te voorschijn te komen!  Een winters aanzien en daar al een hele tijd erg naar verlangd. Koud en zonnig tegelijkertijd.

Trienko en ik hebben zo veel meegemaakt en beleefd het afgelopen jaar: gelukkig ook hele fijne en mooie dingen, dat ik genoeg schrijfstof heb voor meer blogstukjes. Deze eerste foto is genomen op het mooie vakantie-eiland Kefalonia, afgelopen zomer. We zaten meestal ‘s ochtends al op het dichtstbij liggende strandje heeeeerlijk in het zonnetje en keken uit op de blauwgroene zee…. . Mmmmmm dat was echt genieten en ik zou er zo weer heen willen…..   

 

Nu eerst maar genieten van het moment hier en van de eerste ECHTE sneeuw van 2012!

DSC00057

 

DSC00018

 

 

 

shot_1315384184451

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Moonlight

 

Net als de maan

Duizenden sterren fonkelen in de nacht.
Ik zie de maan die van ver af schijnt.
Ik zit hier denkend over datgene waarop ik wacht.
Ik schrik op als het maanlicht plots verdwijnt.

De wolken zijn voor de maan geschoven.
De maan is onzichtbaar geworden in de nacht zo zwart.
Nu komt er helemaal geen licht meer van boven.
Ook al schijnt de maan nog zo fel of zo hard.

Ik ben net als die mooie maan.
Je ziet me niet, hoe hard ik ook vecht.
Soms kom ik een stap verder, soms laat ik een traan.
Want de strijd die ik voer die is echt.

Maar na een tijdje zijn de wolken weer verdreven.
Na een gevecht is de maan weer te zien.
Zo zal het later ook gaan in mijn leven.
Na het vechten zal ik eindelijk krijgen wat ik verdien.
- Geluk.

maan

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail